Your Trusted 24 Hours Businext Service Provider !

Blog

IN THE SPOTLIGHT: JAN JANSSEN

De laatste tijd zie ik met grote regelmaat e-mails voorbij komen die me informeren over ingetrokken interim-opdrachten. Ergens wel logisch natuurlijk, als je jezelf hebt aangemeld voor allerlei nieuwsbrieven en vacancy-allerts. Tegelijk moet ik er ook echt aan wennen en realiseer ik me dat in krap een maand tijd de onuitputtelijk lijkende stroom aan interim-opdrachten ineens is veranderd in een opdrogend modderpoeltje waarin de laatst levende vissen paniekerig hun kieuwen bewegen om in leven te blijven (met enig gevoel voor drama beschreven). Ik heb bedrijfskunde gestudeerd en met een gezonde belangstelling voor economische principes en wetmatigheden begrijp ik dat organisaties er heel verstandig aan doen om te anticiperen op toekomstige marktomstandigheden. De toekomst is niet meer wat ie is geweest zou je kunnen zeggen. De vraag die daarbij in me opkomt is ‘wat was die toekomst dan eigenlijk?’. Zijn er dan zóveel onzinnige opdrachten uitgezet, zoveel overbodige projecten gestart?

Er komt een gelijkenis in me op met de Britse TV-serie “Little Britain” waarin ene Daffyd, heftig pronkend met zijn homoseksualiteit een gay-party geeft in zijn woonplaats Llanddewi Brefi, een gehucht in Wales. In de pub waar het feestgedruis later die avond moet losbarsten zegt hij tegen de totaal onverschillige pub-bezoekers “tonight I’m giving a gay-party, not expecting’ anyone though, cause I’m  the only gay in the village”. Mijn punt makend: zaten we ons dan niet eigenlijk -tot verleden maand- voor te bereiden op een soort van Daffyd’s gay-party? Denkelijk niet. Er zijn met gemak sectoren aan te wijzen waar bezoekers voorlopig wegblijven zoals hotels, restaurants, vakantie-huisjes, festivals enzovoort, simpelweg omdat het voorlopig verboden is.

Maar terug naar de vacature- en interim-opdrachten stroom: deze werd toch gegenereerd door een keur aan organisaties, ook organisaties die veel minder direct worden getroffen door onze ‘intelligente lock-down’? En waren al die plannen en projecten dan voor de (zeer) korte termijn of hadden die hier-en-daar ook een meer fundamenteel-existentieel karakter? Als ik mijn overpeinzingen niet krachtig bij-stuur, kan ik aldus redenerend de bedroevende conclusie trekken dat er tot voor kort kennelijk veel ‘fop-opdrachten’ in de markt waren met een lage relevantie en dat er sinds kort waarschijnlijk veel goede plannen worden bevroren of gestopt.

Wat mij daarnaast diep bedroefd heeft, in het verlengde hiervan, is dat het zo gepolijste en aangeharkte Nederland van één maand geleden, waar de NS haar vaste aanhef voor reizigersberichten had veranderd van ‘dames en heren’ naar ‘beste reizigers’, omdat dat sympathieker is voor mensen die zich geen dame of heer voelen, en waar je verdraaid goed moet opletten hoe je iemand noemt met een donkere huidskleur op straffe van een felle reprimande door een grote schare aan ‘vingertje wijzende’ dominee-achtige figuren, zich op een voor mij schokkend lelijke manier heeft laten kennen. Diezelfde hoog gecultiveerde Nederlanders waar ik bij wilde horen en ook wel trots op was gingen als een stelletje primitieve imbecielen aan het hamsteren. Nederlanders kennende wordt al dat eten niet weggegooid en zit een groot deel van de bevolking zich voorlopig nog tegen te eten aan pasta en ingeblikte tomaten. We kunnen door deze observatie gevoeglijk aannemen dat zélfs wij Nederlanders, in ons “nuchtere kikkerlandje”, kennelijk in staat zijn om tamelijk hysterisch te reageren.

Dat is jammer, en niet nodig, want er is zoveel leuks te doen in de keuken! Met het aanstaande Paasweekend voor de boeg heb ik bijvoorbeeld zelf gianduiotti gemaakt, een overheerlijk chocolaatje (delicatesse uit Turijn). Daar heb ik tegenwoordig iets meer tijd voor omdat een opdracht bij de Politie, waar Mijke Vossen van Freelancers United me voor heeft bemiddeld voorlopig nog even niet kan starten. Uitgerekend op de dag waarop de opdracht definitief werd gegund ging Nederland op slot. Enerzijds prijs ik me gelukkig met de omstandigheid dat ik voorlopig nog een behoorlijke portefeuille aan werving & selectie trajecten behandel. Anderzijds is Bureau Janssen natuurlijk niet dat éne dorpje in Gallië dat 50 jaar v.C. niet door de Romeinen ingenomen kon worden. Maar, eerlijk gezegd voel ik meer ontluistering over onze nationale maatschappelijke en economische paniek reactie dan angst voor de economische gevolgen ervan. Volgens mij hebben we niet te maken met Daffyd’s gay-party. Na de corona crisis gaan we weer allemaal aan de slag met de dingen die nu even niet kunnen. Met bijna dezelfde paniekerige en soort van meta-fysische reactie als die mensen uit Oost-Berlijn lieten zien na het vallen van de muur: zij gingen massaal naar West-Berlijn. Niet omdat het moest, maar omdat het (eindelijk weer) kon.

Wat ga ik het missen! Minder druk, file-loze wegen, het perfecte excuus om onder (onaangename) sociale verplichtingen uit te komen en gelegenheid om met de kinderen en mijn vrouw over heel veel méér te praten dan de dagelijkse praktikalia. Om een beetje in-shape te blijven na alle chocolaatjes, en omdat de sportschool dicht is, maak ik dagelijks een rondje op mijn racefiets en adem dan lucht in die schoner is dan ik ooit heb meegemaakt. Door alle uren die ik bespaar met auto rijden heb ik mijn belastingaangifte al kunnen doen en eindelijk de foto’s uit 2017 van onze zomervakantie in een Albelli album geplakt. Mijn zoon heeft onze oude router laten werken als een versterker van de nieuwe router waardoor we nu in het hele huis WiFi hebben. En wat verheug ik me op een youtube jazz-cursus (voor piano) van Oliver Prehn. En ik wil ook nog graag Grieks en Spaans leren.

Maar bovenal heb ik zin om aan mijn nieuwe opdracht bij de Politie te beginnen!